Historia miasta - rzemieślnicy, herb i pożary

Kurzfassung: 
Zittau otrzymało prawa miejskie w XIII w. od czeskiego króla Ottokara II i do XVII w. należało do Królestwa Czech. Historia Zittau składa się z wielu aspektów. Na początku XIV w. miasto otrzymało swój pierwszy herb. W tym samym czasie powstały cechy rzemieślnicze. Pierwszym z nich było sukiennictwo. W mieście wybuchały także pożary. Latem 1757 r. miał miejsce ostatni wielki pożar, w trakcie którego zniszczeniu uległ Kościół św. Jana, ratusz oraz inne budynki.
Absatz: 
Titel: 
Historia miasta
Zittau w XVIII wieku
Text: 

Poczatki historii Zittau sięgają XIIw. Zittau (Żytawa) pochodzi od słowańskiego słowa „site”, które ukształtowało się w średniowieczu i we wczesnym okresie ery nowożytnej. Wartościowe płótna, fajans oraz inne produkty transportowano do całej Europy. Nikolaus von Dornspach (burmistrz), Andreas Noack (senator), Christian Weise (literat i rektor), Andreas Hammerschmidt(kompozytor) to postacie, które uksztaltowały obraz miasta i miały znaczący wpływ na szkolnictwo.

Wraz z pożarem w 1757 r. zakończył się handel. Fabryki Phänomen werke na początku XXw. świadczyły o rozwijajacej się produkcji pojazdów.

Poza basztą rzeźniczą oraz łaźniami miejskimi ocalały także Płótna Wielkopostne (Zittauer Fastentücher). Wielkie Płótno Wielkopostne z 1472 r. znajduje się dzisiaj w Muzeum Kościoła Św. Krzyża (Museum Kirche zum Heiligen Kreuz), natomiast Małe Płótno Wielkopostne z 1573 r. prezentowane jest w historyczno-kulturowym Muzeum Klasztoru Franciszkanów (Kulturhistorischen Museum Franziskanerkloster).

 

Accordion: 
Accordion Element: 
Titel: 
Historia miasta
Accordion Inhalt: 
Zittau w XVIII wieku
Text: 

1238 r. - Zittau po raz pierwszy pojawiło się w dokumentach Klasztoru Marienthal. Kilka lat później czeski król Ottokar II najechał na miasto, wytyczył granice i nadał miastu Zittau prawa miejskie.

1346 r. - miasta Bautzen, Löbau, Görlitz, Kamenz, Lubań oraz Zittau zawarły Związek Sześciu Miast w celu wzajemnej ochrony dróg handlowych przed atakami rabunkowymi. Ze względu na swoje stosunki gospodarcze Zittau otrzymało przydomek „bogate” („ die Reiche”).

1421-1436 r. - w Zittau rezydowali prascy kanonicy. Archidiecezją czeską zarządzał Kościół Św. Jana (siedziba praskiej kapituły).

1472 r. - w Kościele Św. Jana po raz pierwszy wyeksponowano Wielkie Płótno Wielkopostne przedstawiające 90 scen historii zbawienia. Rozpoczynają się obrazem o stworzeniu świata, a kończą Sądem Ostatecznym na ostatnim. Małe Płótno Wielkopostne przedstawiono po raz pierwszy w 1573 r. w Kościele św. Jana. Jest to jedyne Płótno Wielkopostne pochodzące z czasów reformacji.

1586 r. - uroczyste otwarcie gimnazjum, na którym pojawili się znaczący rektorzy, m.in. Christian Keimann, Christain Weisse i Johann Christoph Wenzel.  

1840 r. - położenie kamienia węgielnego pod budowe nowego natusza w Zittau, zaingurowanego w 1845 r.

1854 r. - ukończonie wiaduktu kolei Zittau-Liberec, a w 1859 r. otwarcie Dworca Głównego.

do 1869 r. - zniszczenie większej części starego muru. Zamiast niego powstała ulica Ringstraße oraz der Grüne Ring, czyli okrąg, o obwodzie trzech kilometrów otaczający stare miasto.

1890 r. - uruchomienie mała kolei Zittau-Oybin-Jonsdorf oraz fabryki Phänomen-Werke, w której produkowano pojazdy.

1921 r. - wzniesienie pomnika wojennego w Kościele Klasztornym na cześć żołnierzy poległych podczas I Wojny Światowej.

Po zakończeniu Drugiej Wojny Światowej, poprzez wyznaczenie nowych granic Żytawa straciła swoją wschodnią część – Großporitsch, która dziś nosi nazwę Porajów.

1988 r. - 750. rocznicę powstania nazwy miasta. Rok później tysiące mieszkańców miasta Zittau demonstruje przeciwko istniejącym strukturom władzy.

1992 r. - powstanie Wyższej szkoły Hochschule Zittau/Görlitz (FH), w której kontynuowano stuletnie tradycje w dziedzinie edukacji, nauki i sztuki. Rozpoczącie działalności przez pierwsze nowo powstałe firmy na terenie przemysłowym Weinau oraz Pethau. Otwarcie przejścia granicznego na styku trzech granic w Zittau.

1 stycznia 1995 r. - zmiana nazwy powiatu Oberlausitzerkreis na Löbau-Zittau. Rok później miasto Zittau staje się dużym miastem powiatowym. Po 63 latach odrestaurowane Płótna Wielkopostne można było podziwiać dzięki wystawie w ratuszu.

1998 r. - po raz pierwszy odbyło się Spectaculum Civitae. Jest to impreza miejska związana z nadaniem nazwy miastu.

12 czerwca 1999 r. - umieszczenie Wielkiego Płótna Wielkopostnego w Muzeum Kościoła Św. Krzyża.

7 sierpnia 2010 r. - największa powódź, z jaką region do tej pory miał styczność, spowodowana długotrwałymi ulewami.

Kronika miasta Zittau 1238-2016

Titel: 
Herb
Accordion Inhalt: 
Zittauer Prunkwappen
Zittauer Prunkwappen
Text: 

W herbie Zittau znajduje sie litera "Z", aby podkreślić słowiańskie pochodzenie nazwy miasta.

Na najstarszym herbie miasta, na czerwonym polu sercowym, znajduje się białe „Z”. Górna część przedstawia hełm z niebiesko-czarnym zwojem. Wyrastające z hełmu drzewo symbolizuje urodzaj panujący w regionie.

Na herbie z 1310 r. widnieją dwie wieże, pomiędzy którymi znajduje się tarcza z dwoma gałęziami dębu w formie czarnego osmorogu. Górna częśc herbu przedstawia hełm, z klejnotem w formie ryby z pióropuszem. Były to również elementy herbu rodzinny Heinricha von Leippe und Dube, dlatego stanowiły symbol ich panowania.

Około 1337 r. aby chronić mieszkańców zniszczono tzw. Raubschlösser, czyli góry, które w średniowieczu zamieszkiwali rycerze rozbojnicy.

Książe Henryk I Jaworski(Heinrich von Jauer) po zdobyciu miasta Zollenstein nadał mu herb z wizerunkiem czarnego orła na żóltym tle, który symbolizował ślaskich książąt.

W XIV w. podczas panowania króla Johannisa na herbie, między dwiema wieżami został umieszczony czarno-biały czeski lew na czerwonym polu, z charakterystycznym podwójnym, białym ogonem.

Trzy tarcze herbowe, białe „Z“ na czerwonym polu, czarny śląski orzeł na żółtym oraz czeski, biały lew na czerwonym polu zostały połaczone w jeden. Od 1559 r. głowę lwa wieńczy złota korona.

Na dzisiejszym herbie Żytawy w czerwonym polu sercowym znajduje się zachowane w pierwotnej formie „Z”, śląski orzeł na żółtym polu oraz pochodzący z XIV w. czeski lew z podwójnym ogonem na czerwonym. Herb posiada również czarno-złote labry, które wieńczy zamknięte orle skrzydło. Świadczy to o równości Żytawy z innymi szlacheckimi miastami. Od 1896 r. żytawski herb przedstawia tarczę czwórdzielną w krzyż z polem sercowym oraz labrami (lub bez nich).

Titel: 
Rzemieślnicy
Accordion Inhalt: 
Skrzynia cechowa
Text: 

O tym jak ważną rolę w mieście Zittau odegrali rzemieślnicy świadczą nazwy ulic.

Ulica Sukiennicza (Weberstraße), uliczka Balwiarzy (Badergasse), Góra Garncarz (Töpferberg) oraz baszta rzeźnicza (Fleischerbastei) zachowały swoje pierwotne nazwy. Natomiast uliczki Büttner (bednarska), Fleischer (rzeźnicza), Wurst (kiełbaśnicza) zostały zmienione. Złoty zaułek (Das Goldgässchen) otrzymał nazwę „ulica Klasztorna”(„Klosterstraße”).

Rzemieślnicy zwykle osiedlali się na tych ulicach i zakładali tam swoje warsztaty. Zrzeszali się w organizacje cechowe, czyli korporacje skupiające rzemieślników jednej lub kilku specjalności. Celem ich funkcjonowania była obrona interesów zorganizowanego rzemiosła. Dla każdej jednostki istniał osobny cech. Rzemieślnicy i ich rodziny stanowili większość populacji miasta.

Życie cechu podlegało surowym zasadom. Określało staż, prawa i obowiązki czeladników oraz sposób zostania panami. Cechy monitorowały jakość produktów i przestrzeganie ustalonych cen.

Każdy cech posiadał własną kasę, pieczęć, herb oraz flagę, które trzymano w specjalnej skrzyni. Sprawowanie rzemiosła było dziedziczone lub odkupowane. Cechy były również zaangażowane w obronę miasta oraz w walkę z pożarem. Każdy musiał bronić pewnego fragmentu muru miejskiego, o czym do dziś świadczy baszta rzeźnicza (Fleischerbastei).

Cechy miasta  podlegały ścisłej hierarchii. Najstarszym, najliczniejszym i najbardziej wyróżniającym się spośród nich był sukiennik. Już w 1312 otrzymali swój list z insygniami. Nawet dzisiaj nazwy takie jak Kościół Tkacki (Weberkirche), ulica Sukiennicza(Weberstraße), przedmieścia sukienników (Webervorstadt) i dzielnica sukienników(Weberviertel) świadczą o wyższości tego cechu.

Rzeźnicy, szewcy i piekarze byli rzemieślnikami, których produkty zaspokajały podstawowe potrzeby mieszkańców miast. Następnie według rangi rzeźnicy, szklarze, stolarze, płóciennicy, konwisarze, złotnicy i wielu innych.

W muzeach miejskich znajdują się liczne skrzynie cechowe, które kiedyś służyły do ​​ przechowywania cennych przedmiotów cechowych takich jak dokumenty (statuty, listy, przywileje, księgi, tłoki pieczętne, insygnia władzy, pieniądze). Zawierały także przepisy dotyczące zachowania rzemiosła i osobistej przyzwoitości.

Titel: 
Pożary
Accordion Inhalt: 
1608 r. pożar (Kupferstich)
Text: 

Pierwszy duży pożar wybuchł w Żytawie w 1359 r. Drewniana zabudowa uległa całkowitemu zniszczeniu. Cesarz Karol IV nakazał, aby w przyszłości do budowy nie używano drewna, lecz kamienia.

15. lipca 1422 r. częściowo spaliła się uliczka Webergasse (dzielnica sukienników – Weberviertel), a stamtąd ogień rozprzestrzenił się na całe miasto. Spalił się dach Kościoła Św. Jana, wieża dzeidzińca Kreuzhof oraz szkoła miejska.

Po pożarze, jaki wybuchł na uliczce Fleischergasse, w którym spłoneło 7 domów oraz zginęły dwie kobiety, wprowadzono pierwsze przepisy przeciwpożarowe.

Jednym z najbardziej niszczycielksich pożarów był ten z 1608 r. Ogień wybuchł na Nowym Mieście i w trzy godziny pochłonął ok. 500 domów. Zniszczeniu uległy przede wszystkim uliczki Büttnergasse,Spürgasse, Fleischergasse, a także rynek. Runęła wieża ratusza. Prace gaśnicze były utrudnione ze względu na brak sprzętu. Dziewięcioletnie zwolnienie z podadków oraz wiele darowizn pomogły w odbudowie 350 z 500 domów. Okazało się, że przyczyną pożaru było podpalenie.

Podczas wojny trzydziestoletniej (1618-1648) na porządku dziennym byly morderstwa w gorzelniach.

Częste podpalenia całych miast i wsi związane było z taktyka wojenną. W ten sposób zostały zacierane ślady grabieży i nic nie pozostawiano wrogowi.

W Zittau w 1632 r. i 1634 r. cesarskie oddziały wyrządziły ogromne szkody, a w 1643 r. zniszczyły nawet Kościół Kreuzkirche.

Ostatni wielki pożar w 1757 r. spowodowany został ostrzałem wojsk austryjackich, które chciały wymusić kapitulację okupowanego przez wojska pruskie miasta. Pierwszym podpalonym budynkiem była karczma "Zum Goldenen Stern" na Nowym Mieście. Z 641 domów spalonych zostało 599. Zniszczeniu uległy również prywatne biblioteki i zbiory, Kościół Św. Jana oraz ratusz z miejskim archiwum.

Titel: 
Stare i nowe nazwy ulic
Accordion Inhalt: 
Text: 

Strona wkrótce będzie dostępna

Social Content: Drucken, Mail, Sociallinks